Qui Qui, SXM mon cherie
Door: Tess
Blijf op de hoogte en volg Tess
14 Maart 2018 | Sint Maarten, Marigot
Hi allemaal,
Het duurde ie langer dan gepland. Maat onze trip naar de bovenwindse eilanden is begonnen! In een klein oud vliegtuigje met 35 anderen voelden wij ons net zendelingen. Op pad met een missie, een dikke twee uur later werd deze missie direct duidelijk. Geld laten rollen in het toerist-arme Sint Maarten. Nu 6 maanden na de tornado Irma is alles hier nog net zo bizar als op het moment zelf. Het begint al met de terminal op het vliegveld, deze is namelijk gesloten dus alles gebeurd in grote witte tenten: paspoortstempels, koffers, controles enz. Pas nadat wij door de hekken heen zijn en echt 'buiten' staan valt het pas op hoe groot de dagelijkse puinhoop daadwerkelijk is. De trip van tien minuten naar ons onderkomen aan de Franse zijde van het eiland laat ons verbaast achter. Boten naast de weg, bomen door huizen, auto klaar voor de schroothoop die nog deelnemen in het verkeer, woningen zonder dak en ga zo maar door. Elk gebouw heeft enige vorm van schade tot compleet weggevaagde exemplaren.
Irma was een tornado van de zwaarste vorm die op 6 september met een snelheid van 285 km/uur over Sint Maarten heen raasde. Wekenlang lag de openbare orde op zijn gat door onbegaanbare wegen, criminaliteit en het gebrek aan elektriciteit en stromend water. Naderhand was er veel commentaar op het herstel van beide eiland helften, maar met name op de onvoldoende steun op Nederlands terrein. Echter zijn de wederopbouw werkzaamheden en de voorbereiding op het aankomende tornado seizoen in volle gang aan Nederlandse kant, terwijl het Franse gedeelte met name nog aan het puinruimen is. De Franse helft krijgt dan ook financiële steun vanuit het vaste land, dus zij hebben het volgens het Bourgondische leventje er allemaal nog niet zo druk mee. Het is gek hoe deze twee landen op zo'n klein eilandje samen leven en toch ook weer zo verschillend zijn!
Buiten alle troep en rotzooi is het eiland ook echt wel heel mooi. Veel heuvels en binnenlandse wateren geven het land een prachtige postkaart achtergrond. Met als bizar hoogtepunt het strand waar de vliegtuigen rakelings overheen denderen wanneer zij landen op de kleine landingsbaan. Het zeewater is er blauwer dan de lucht en het strand is wit en zo zacht dat het eeuwig blijft plakken tussen de teentjes. Een prachtige zonsondergang bij fort Luis is een echte aanrader met een Franse baguette brie plus een wijntje. De zon brandt genadeloos door het ontbreken van palmbomen op de lichamen van de witte Amerikanen die in kleine getalen weer op het strand te vinden zijn. Langzaam beginnen de gigantische cruise schepen hier weer aan te meren en dat is maar goed ook. Het ooit zo paradijselijke eiland leeft van toerisme en dat is enorm ingekakt na Irma.
Indrukwekkend en zeer bijzonder. Wij zijn benieuwd naar de volgende stop: s
Sint Eustatius!
Dikke kus en knuffel,
Tot de volgende,
Jordy en Tess
Het duurde ie langer dan gepland. Maat onze trip naar de bovenwindse eilanden is begonnen! In een klein oud vliegtuigje met 35 anderen voelden wij ons net zendelingen. Op pad met een missie, een dikke twee uur later werd deze missie direct duidelijk. Geld laten rollen in het toerist-arme Sint Maarten. Nu 6 maanden na de tornado Irma is alles hier nog net zo bizar als op het moment zelf. Het begint al met de terminal op het vliegveld, deze is namelijk gesloten dus alles gebeurd in grote witte tenten: paspoortstempels, koffers, controles enz. Pas nadat wij door de hekken heen zijn en echt 'buiten' staan valt het pas op hoe groot de dagelijkse puinhoop daadwerkelijk is. De trip van tien minuten naar ons onderkomen aan de Franse zijde van het eiland laat ons verbaast achter. Boten naast de weg, bomen door huizen, auto klaar voor de schroothoop die nog deelnemen in het verkeer, woningen zonder dak en ga zo maar door. Elk gebouw heeft enige vorm van schade tot compleet weggevaagde exemplaren.
Irma was een tornado van de zwaarste vorm die op 6 september met een snelheid van 285 km/uur over Sint Maarten heen raasde. Wekenlang lag de openbare orde op zijn gat door onbegaanbare wegen, criminaliteit en het gebrek aan elektriciteit en stromend water. Naderhand was er veel commentaar op het herstel van beide eiland helften, maar met name op de onvoldoende steun op Nederlands terrein. Echter zijn de wederopbouw werkzaamheden en de voorbereiding op het aankomende tornado seizoen in volle gang aan Nederlandse kant, terwijl het Franse gedeelte met name nog aan het puinruimen is. De Franse helft krijgt dan ook financiële steun vanuit het vaste land, dus zij hebben het volgens het Bourgondische leventje er allemaal nog niet zo druk mee. Het is gek hoe deze twee landen op zo'n klein eilandje samen leven en toch ook weer zo verschillend zijn!
Buiten alle troep en rotzooi is het eiland ook echt wel heel mooi. Veel heuvels en binnenlandse wateren geven het land een prachtige postkaart achtergrond. Met als bizar hoogtepunt het strand waar de vliegtuigen rakelings overheen denderen wanneer zij landen op de kleine landingsbaan. Het zeewater is er blauwer dan de lucht en het strand is wit en zo zacht dat het eeuwig blijft plakken tussen de teentjes. Een prachtige zonsondergang bij fort Luis is een echte aanrader met een Franse baguette brie plus een wijntje. De zon brandt genadeloos door het ontbreken van palmbomen op de lichamen van de witte Amerikanen die in kleine getalen weer op het strand te vinden zijn. Langzaam beginnen de gigantische cruise schepen hier weer aan te meren en dat is maar goed ook. Het ooit zo paradijselijke eiland leeft van toerisme en dat is enorm ingekakt na Irma.
Indrukwekkend en zeer bijzonder. Wij zijn benieuwd naar de volgende stop: s
Sint Eustatius!
Dikke kus en knuffel,
Tot de volgende,
Jordy en Tess
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
