Het pareltje van de Indische oceaan

Aayu-Bowan / Hoi allemaal,

Je staat er nooit zo bij stil, maar eigenlijk begint een nieuwe reis al direct in het vliegtuig. Allerlei rare oosterse geuren dringen je neus binnen, mensen die je aanstaren omdat je ongeveer 30cm te lang bent voor zowel man als vrouw zijn en onverstaanbaar gebrabbel om je heen. Maar de mevrouw naast mij op 51B maakt het verhaal compleet. Ik moest over haar heen mijn stoeltje 51A in kruipen (omdat ze haar riem al vast had) en vervolgens gaat ze royaal met haar arm over de armsteun in 'mijn' space zitten, waardoor de persoonlijke ruimte tot nihiel gedaald is. Ze draagt kilo's aan sieraden met allerlei belletjes en kraaltjes, een neusring en een prachtig groengekleurde sari waardoor haar goedgekweekte buik uitpuilt tussen de top en rok. Heerlijk om te merken hoe anders deze cultuur omgaat met blote huid en ongemakkelijkheid. Ahg het is maar 8.5 uur, 6600 km en drie tijdszones tot de tussenstop in Kuala Lumpur, Maleisië, dus voor nu mag mevrouw Belly best een cm of 5 extra (eigen) ruimte toe eigenen hihi. Gelukkig verliep de tweede vlucht beter en arriveerde ik om 22 uur d'avonds (na twaalf uur vliegen) in Colombo, de hoofdstad van Sri Lanka. Een idealere stop had ik niet kunnen plannen want ik zit nu precies op de helft van het tijdsverschil, dat nu nog maar 4.5 uur is.

Omdat Negombo dichter bij het vliegveld ligt dan Colombo, verblijf ik daar de eerste twee nachtjes. Met de welbekende driewieler, genaamd tuktuk, kriskras door dit vissersstadje heb ik direct een leuk beeld van dit prachtige land. Heerlijke pittige curries, vers fruit, mega veel vis, georganiseerde verkeerschaos en afdingen zijn maar een kleine greep uit deze eerste indruk. Buiten deze culturele en voedsel aspecten, is het wel echt even wennen aan het weer. Met 39℃ en een luchtvochtigheid van 100% is het hier zeer warm en is zweten eerder een garantie dan uitzondering. Mensen maken zich niet druk, tenzij er geld te verdienen valt, want ondanks dat Sri Lanka onder reizigers nog vrij onbekend is, zijn de mensen hier al aardig ingespeeld op het toenemende toerisme. Maar gelukkig is de wisselkoers €1 = 150 Rupees, dus valt het hele land goed te bereizen op een klein budget. Iets wat mijn portemonnee zeer dankbaar voor is, na het dure Australië.

Sri Lanka heeft een zeer rijke koloniale geschiedenis, Portugal/Groot-Brittannië/Nederland hebben het allemaal in handen gehad en zelfs Frankrijk heeft een poging gedaan. In de Gouden Eeuw was Sri Lanka een belangrijke producer van kaneel en tussen 1602 en 1802 maakte de Nederlandse bezetting hier grof gebruik van. Tegenwoordig valt deze periode nog terug te vinden in kilometers lange kaarsrechte kanalen, vele forten langs de kust en ook het fietsgebruik is blijven hangen. Buiten de opnieuw ingevoerde doodstraf is de huidige wet nog steeds deels gebaseerd op de Nederlandse wetten van toendertijd.

Met gevaar voor eigen leven begint mijn woensdag met een 4 uur durende busreis naar het tongbrekende Anuradhapuraya. In een overvolle lokale bus staat er een heerlijke Bollywood film op en zit ik kont-aan-kont met een ter plaatse ongemakkelijk wordende Singalese man. Zijn vriend naast hem werd direct gecommandeerd op te staan toen ik de bus in stapte, dus de gehele situatie is een beetje bizar. Desondanks sjeest de buschauffeur op een rap tempo door, waardoor passagiers de bus in en uit moeten springen en andere weggebruikers hun engeltjes mogen bedanken dat ze deze aanstormende buffel hebben overleefd. Anuradhapuraya is het cultureel centrum van de ruïnes, dus na mijn aankomst in een tophotel (Eigen kamer, tweepersoonsbed en douche voor 1000 Shingalese Rupees = €7) heb ik een fiets gehuurd en ben ik op zijn Hollands door het oude centrum gefietst. Onderweg kom je onder andere mega buddha's tegen, wilde aapjes, koeien op de weg en Dagoba's. Deze laatste zijn halve stenen bollen gevuld met aarde en, zoals het geloof zegt, botresten van Buddha. Als je alle Dagoba's bij elkaar zet heb je wellicht 3.5 Buddha maar dat schijnt men hier niet erg te vinden of niet te beseffen.

Omdat het hier erg warm is wordt ik vaak vanzelf rond een uur of 7 wakker, vanmorgen echter niet. Er klonk een mega gebonk, getrommel en kabaal boven mijn hoofd en even was ik bang voor een onweersbui of aardbeving. Maar het bleek allemaal mee te vallen, want het was 'maar' een kudde aapjes die over het golfplatendak galoppeerde! Deze kleine eigenwijze beestjes lopen hier overal en zijn absoluut niet mensenschuw. Te samen met alle koeien/geiten op de weg, zorgen zij voor grappige situaties met mega verkeersopstoppingen tot gevolg! Gisteren ben ik doorgereisd naar de volgende stop in Polonnaruwa. Ja de Singalese mensen scoren hoog in scrabble wat betreft hun plaatsnamen. Dit stadje was ooit de hoofdstad van het land en daardoor zijn er hier veel oude ruïnes te vinden, van zwembaden voor de koning tot een huis in het water voor zijn 334 vrouwen. Verder is het hier omringd door nationale parken, oftewel de ideale gelegenheid voor een safari.

In Polonnaruwa verblijf ik twee nachten bij tot nu toe echt de geweldigste familie van mijn hele reis. Oma kookt goddelijke Singalese gerechten, opa zorgt voor de fietsen, zoonlief organiseert safari tours en dan is er nog een heerlijk rebels kleinzoontje van 2.5 jaar die regelmatig de boel overhoop haalt. Thisal neemt mij mee op tour door het Maduruoya national park, onderweg komen we meer dan 60!!! Wilde olifanten tegen. Ook vogels, buffels en herten komen veelvuldig aan bod. Op de terugweg na zonsondergang schakelt Thisal de zijlichten aan en zien we de olifanten ineens van heel dichtbij, tot wel 10m. Ik was het even vergeten, maar jemig wat zijn deze beesten toch ontzettend prachtig en groot!

Helaas vliegt de dagen voorbij en is het alweer tijd om afscheid te nemen van deze schatten, Thisal zet mij op de bus richting het noordelijke Trincomalee en heeft als verrassing nog een kadootje voor mij. Het kleine pakketjes brandt zowat een gat in mijn tasje, maar ik moest beloven dat ik het pas uitpak vanavond wanneer ik op mijn volgende slaapplaats ben. Om de tijd te doden heb ik het oude fort Frederick bezocht uit 1623, tegenwoordig is het een actieve militaire basis met een boeddhistische en hindoestaanse tempel. Het kan hier allemaal: Mannetjes met geweren en ondertussen alle geloofsovertuigingen dwars door elkaar heen. Om het af te maken lopen hier ook nog eens wilde herten vrij rond tussen alle bezoekers en militairen. Na een goddelijke Kottu (pittig gerecht van gesneden wrap en kip) is het eindelijk echt avond én kan ik mij op het geschenk storten, in het pakketje blijkt een klein blauw geslepen steentje te zitten vanuit zijn eigen mijn. Wat een ontzettend lief gebaar, deze krijgt een mooi houdertje en plekje aan mijn ketting!

Tot volgende week,
Dikke kus en knuffel